H συγκεκριμένη επέμβαση επιλέγεται συνήθως για λόγους αισθητικούς. Ωστόσο, και αρκετοί ασθενείς με ρινική απόφραξη, η οποία χρήζει χειρουργικής αντιμετώπισης, επιδιώκουν παράλληλα τη βελτιστοποίηση του οπτικού αποτελέσματος, στοιχεία που απαιτούν μεγάλη εμπειρία εκ μέρους του χειρουργού.

O σκελετός της μύτης αποτελείται από μία οστέινη μοίρα (δύο ρινικά οστά και δύο μετωπιαίες αποφύσεις της άνω γνάθου) και μία χόνδρινη μοίρα (δύο άνω και κάτω πλάγιους χόνδρους και τον τετράπλευρο διαφραγματικό χόνδρο, που διαχωρίζει τη μύτη στις δύο ρινικές θαλάμες). Το πρόβλημα μπορεί να εντοπίζεται σε μία από τις δύο μοίρες, ή ακόμη και στις δύο: ενδέχεται, για παράδειγμα, να υπάρχει μεγάλος ύβος (καμπούρα), λοξή μύτη, κορυφή μεγάλη/ ασύμμετρη ή με πτώση αυτής.

Πριν από την επέμβαση, προηγείται ενδελεχής προεγχειρητικός έλεγχος του ασθενούς, η οποία περιλαμβάνει λήψη πλήρους ιστορικού, κλινική εξέταση της ρινός με ενδοσκόπιο, προκειμένου να εκτιμηθεί η βατότητα των αεραγωγών, επισκόπηση των ανωμαλιών, ψηλάφηση της μύτης και εκτίμηση του πάχους του δέρματος. Την εξέταση συμπληρώσει η φωτογράφηση της μύτης και του προσώπου. Πολύ σημαντική, τέλος, είναι η αναλυτική συζήτηση με τον ασθενή, ώστε να γίνουν κατανοητές οι επιθυμίες του και να παρουσιαστούν αναλυτικά και ρεαλιστικά οι ενδεχόμενες αλλαγές.

Η ρινοπλαστική εφαρμόζεται με δύο προσπελάσεις: την κλειστή και την ανοικτή. Στην πρώτη περίπτωση, η εξωτερική τομή παραλείπεται, έτσι το οίδημα είναι μικρότερο και ο χειρουργικός χρόνος συντομότερος. Ωστόσο, δεν υπάρχει άμεση επισκόπηση των δομών, εξ ου και απαιτείται μεγαλύτερη εμπειρία από τον χειρουργό. Στην περίπτωση της ανοικτής προσπέλασης, πραγματοποιείται μια μικρή εξωτερική τομή στο δέρμα της στυλίδας, η οποία, αν και συνεπάγεται μεγαλύτερο οίδημα και - συγκριτικά με την κλειστή μέθοδο - αυξημένο χειρουργικό χρόνο, εξασφαλίζει καλύτερη επισκόπηση των δομών. Η μέθοδος αυτή είναι προτιμότερη για παρεμβάσεις στην κορυφή, για τοποθέτηση μοσχευμάτων, για επανεπεμβάσεις, όπως και για περιπτώσεις μεγάλης δυσμορφίας της κορυφής.

Τα στάδια της επέμβασης ακολουθούν την εξής διάρθρωση:

1. Διόρθωση και ευθειασμός του ρινικού διαφράγματος σε περιπτώσεις σκολίωσης, με στόχο τη βέλτιστη στήριξη από τον τετράπλευρο χόνδρο.
2. Αποκατάσταση της ράχης της ρινός, με αφαίρεση του οστέινου ή οστεοχόνδρινου ύβου με τα κατάλληλα εργαλεία (οστεοτόμους,ράσπες, ή piezo device).
3. Διαμόρφωση της κορυφής της ρινός, με παρεμβάσεις στους πτερυγιαίους χόνδρους (συνήθως με ράμματα), στήριξη με δοκό στυλίδας (columellar strut), τοποθέτηση μοσχευμάτων και διόρθωση ρωθώνων, εάν απαιτείται.
4. Οστεοτομίες για την αποκατάσταση της ανοικτής οροφής (open roof), η οποία δημιουργείται μετά την αφαίρεση του ύβου από τη ράχη της ρινός, για τον ευθειασμό μίας λοξής μύτης ή την αποκατάσταση μίας ευρείας οστέινης ράχης.

Μετά την επέμβαση, τοποθετείται στη μύτη νάρθηκας για 7 ημέρες. Ο ασθενής εξέρχεται την επομένη του χειρουργείου με οδηγίες καλής μετεγχειρητικής φροντίδας της περιοχής. Συστήνεται αποφυγή έντονης σωματικής άσκησης και τραυματισμού. Πρέπει βεβαίως να ληφθεί υπόψη από τον ασθενή ότι η πλήρης αποκατάσταση της μύτης είναι μία διαδικασία μακροχρόνια, η οποία μπορεί να διαρκέσει έως και ένα έτος μετά το χειρουργείο.

Ο ιατρός που αναλαμβάνει μία επέμβαση ρινοπλαστικής, πρέπει να γνωρίζει άριστα την ανατομία της ρινός και να έχει εμπειρία τόσο με την ανοικτή, όσο και με την κλειστή μέθοδο. Απαιτείται επίσης άριστη ικανότητα εφαρμογής όλων των διορθωτικών τεχνικών, με απώτερο στόχο τον συνδυασμό της καλής αναπνευστικής λειτουργίας με το προσδοκώμενο - εκ μέρους του ασθενούς - αισθητικό αποτέλεσμα.